zelfdoding

25 mei 2011 2 reacties

door lianderuiter inLi

Gister was bij de EO de aflevering van Jong over zelfdoding te zien. Via Facebook en Twitter zag ik al van alles langskomen van mensen uit jeugdwerkland, voornamelijk dat één van de jongerenwerkers van Youth for Christ er aan meewerkte. Bijzonder om iemand die ik al een aantal jaren ‘ken’ als jeugdwerker ineens met zo’n heftig persoonlijk onderwerp op tv te zien.

In Nederland hebben in 2010 183 jongeren tussen de 15-30 zelfmoord gepleegd. In Nederland zijn er elke dag 5 mensen die zichzelf doden. Dat zijn harde cijfers. En het verhaal van Nelleke en Ingrid, die haar broer Ruben verloor, zijn zomaar 2 voorbeelden van mensen die struggelen met het leven en of de gevolgen van zelfdoding van iemand in je omgeving.

Nelleke begint de uitzending met de volgende quote: ”Op het moment dat ik mijn hart sloot voor mijn ouders, en daarmee eigenlijk voor heel veel mensen, dan ben je echt heel eenzaam.” En eenzaamheid is killing, letterlijk dus soms. Maar wat een waar iets: je hart sluiten of je hart (kunnen) openen maakt een wereld van verschil. Begrepen worden, gehoord worden, geholpen worden (je laten helpen). Obstakels in je leven overwinnen kan je niet alleen, je hebt er anderen voor nodig om de waarheid te zien over jezelf (wie je werkelijk bent), je denken te veranderen (zoals Nelleke nu kan zeggen: ik ben een mooi mens) en je soms simpelweg te ondersteunen als je het zelf niet meer redt.
Helaas is onze reactie als het moeilijk is vaak juist het tegenovergestelde: je terug trekken.

Toen ik in 5 havo zat, pleegde mijn neef Hans zelfmoord. Ik zat midden in mijn schoolexamens en herinner me nog precies de avond dat mijn ouders het vertelden, maar ook het mondeling Engels de volgende dag waar ik als een verdwaasde zat. Maf. Ook de boosheid naar Hans toe: egoïst. En tijden later, na meer verhalen te hebben gehoord over zijn leven, het begrip: leven met schizofrenie is soms inderdaad ondoenlijk. Ook de twijfel en het onbegrip naar God: als er in de Bijbel staat ‘komt tot mij allen die vermoeid en belast zijn, en ik zal je rust geven’ en Hans heeft gepoogd God te vinden, waarom is hij dan niet bij die rust uitgekomen???
Ik ken ook de verhalen van de tijd dat ik docent was; (ouders van) leerlingen die zelfmoord pleegden. Het is en blijft heftig en bizar dat mensen zover komen.

Ik ken ook mijn eigen verhaal. Als ik terug kijk op mijn tienertijd was het een groot zwart gat, en ik had geen idee hoe ik met het leven om moest gaan. Ik snapte er niks van. Het was niet zozeer dat ik dood wilde, maar ik zei altijd: ik wil rust. Er was echter wel 1 duidelijk moment waarop het voelde alsof de grond onder mijn voeten weg werd geslagen. Toen was ik echt desperate. Ik skipte wat uurtjes op school en ben rond gaan lopen. In die jaren was zanger Kenny Marks mijn grote steun en toeverlaat met zijn nummers over liefde en God en het leven. En op die dag, op dat moment waarop ik op dat landweggetje liep begon ik een nummer van Kenny Marks te zingen. Het nummer heet: say a prayer for me tonight, en gaat over een jongen die zelfmoord pleegt (deze jongen had meegeholpen bij de tour van Kenny, had hem gevraagd: Would you say a prayer for me tonight, 2 weken later pleegde hij zelfmoord). Het refrein gaat als volgt: “There’s a God up in Heaven and He hears our every single word. He knows how we feel, and even though it sounds absurd. Say a Prayer in your darkest night. Say a Prayer in your bright sunlight. And Say a Prayer when you’re weak and you haven’t the strength to fight….Say a Prayer for Me Tonight.”
Dit liedje gaf me gek genoeg rust. Ook al was alles om me heen verwarrend en snapte ik niks van mensen, voelde ik me verlaten, onbegrepen en was ik totaal de weg kwijt in mezelf. Ondanks alles wist ik zeker dat God er was en mij hoorde en zag, hij was mijn enige houvast. Hoe broos mijn geloof toen ook was, God was er en dat wist ik. Ik wist ook dat dit leven anders bedoeld was. Op de één of andere manier heb ik vol kunnen houden, niet op willen geven, doorgaan, op zoek naar het betere van dit leven.

Het heeft jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren geduurd voor ik enigszins uit het zwarte gat was, en het leven niet meer overleven was maar dat ik gewoon het leven kon leven en er ook van kon genieten.
Net als Kenny Marks en Nelleke wil ik me inzetten voor jongeren om het leven snapbaar te maken. Hen met God te verbinden, omdat het echte Leven uiteindelijk bij hem vandaan komt. Alles wat mis kan gaan in dit leven, gaat niet mis bij God. Dat is belangrijk om dat te weten en daar naar op zoek te gaan. Dat geeft hoop. En daarnaast zijn het vooral ook de simpele dingen waar Nelleke mee eindigde: ga praten…!

Vorige week was ik bij een bijeenkomst van Nederlandse christelijke organisaties die via internet mensen met God in contact willen brengen, maar ook willen helpen bij de meest voorkomende problemen in het leven. Eén daarvan is dus zelfdoding (onder jongeren de grootste doodsoorzaak na verkeersongevallen). Een website die mensen die nadenken over zelfdoding wil helpen : www.ik-wil-dood.nl

Heftig verhaal, goed om te delen.